Gezinsjaaroverzicht 1983

***bewerkt (in blauw) op 5 juli 2023***

Het was gewoonte om op nieuwjaarsdag naar onze grootouders te gaan om "nieuwjaar te wensen". Om het juist op díe dag te doen was ook handig, want dan ontmoette je gelijk ook een deel van de familie die je niet zo vaak zag. Wanneer je naar nieuwjaarswensen ging, leek het altijd een verplichting, maar als je er eenmaal was bleek het meestal erg gezellig te zijn en ging je weer blij naar huis. Ook op deze nieuwjaarsdag 1983 bezochten we Oma V. (Opa was ruim twee jaar ervoor overleden) en werd onze verwachting weer bevestigd ... het was erg gezellig. We troffen daar dan ook Zus met haar gezin en die hadden dit jaar ook een speciaal doel: het maken van een historische foto. "Nu het nog kon" wilden ze een foto van vier generaties "vrouwen V", waarbij "V" natuurlijk de achternaam van mijn moeder was. En zo geschiedde, zie onder voor het resultaat ... Nu, na zoveel jaren, kan je alleen maar concluderen "dat dat een gaaf idee was".

Vier generaties "vrouwen V.": vlnr Ma Ploon (1921), Laura (1972), Oma Anna (1903), Desirée (1968) en Zus Anneke (1946).

    In maart vierde Diny haar 34ste verjaardag. 's Morgens had ze voornamelijk vrouwen op de koffie. Dat was niet alleen gezellig, maar leverde ook weer zo'n unieke foto foto op. En nu met vrouwen van zowel mijn moederlijke- als mijn vaderlijke lijn ...

's Morgens gezellig koffiedrinken op Diny's verjaardag.
Vlnr: Ma, tante Lies (zus van Pa), Oma (moeder van Ma), tante Riek (zus van Oma) en Diny

Ome Joris, echtgenoot van tante Lies, was het vrouwengeweld ontvlucht en zat een potje Stratego te spelen met Dennis.

Dennis speelt in zijn kamer een potje Stratego met ome Joris.

Dennis zal het hem wel gevraagd hebben, maar het was typisch voor ome Joris gewoon te doen waar hij zin in had. Ik vond het echt een leuke en unieke man, fijn dat ik hem gekend heb. Ik heb al eerder een aparte post aan ome Joris en tante Lies gewijd, zie link.

    Als jullie trouwe lezers zijn van mijn blog, weten jullie dat ik leren en studeren erg leuk vond ... en vandaag de dag, met mijn 73 jaar, ook nog leuk vind! We gingen al een aantal jaren met vakantie naar Franssprekende landen of gebieden (België, Frankrijk, Zwitserland), dus vond ik het wel nuttig om mijn Franse kennis op te frissen en ging een cursus Frans volgen. Natuurlijk was dat een soort "opfriscursus", omdat ik al vijf jaar Frans op de middelbare school had genoten. In eerste instantie deed ik dat via Basiseducatie in Schiedam (ik denk dat het op de Volksuniversiteit was, afdeling Schiedam), later heb ik dat nog schriftelijk gedaan bij het LOI. Het Frans leren via de Basiseducatie vond ik trouwens veel leuker dan de schriftelijke cursus. In eerste instantie vond dat plaats in een (oud) schoolgebouw aan de Prins Mauritsstraat. Het grappige is dat Diny daar op de Huishoudschool heeft gezeten. Na één of twee jaar hield het op en heeft een groepje van de leerlingen uit de klas onze lerares gevraagd of ze ons privéles wilde geven. Dat hebben we nog twee jaar gedaan in het atelier van één van onze medeleerlingen, Inge van Haastert (kunstenares). Het grappige is, dat het atelier in een (oud) schoolgebouw aan de Zwartewaalsestraat in Schiedam was, waar mijn oma en opa hebben jaren in die straat gewoond. Naast Inge en onze lerares, Aïcha, waren de medeleerlingen ook alleen maar vrouwen. Ook van hen herinner ik me alle namen nog: Miep, Wil, Marijke en Roos. Ik was dus in goed gezelschap 😊. Behalve dat het Frans leren natuurlijk heel nuttig was, was het ook altijd erg gezellig. We besloten een seizoen ook steevast gezellig af met "hapjes en sapjes", zoals op onderstaande foto's te zien is ...

Gezellig onderonsje in het atelier, lerares Aïcha is de vrouw die niet ophoud met lachen ....
Vlnr: Miep, Inge, Aïcha, Wil, Marijke en Roos.

 Natuurlijk moest ik ook nog op de foto en dat gaf veel hilariteit ... en dat leverde van mijn kant die bijzondere blik op 😀. Volgens mij lacht Aïcha nog steeds .... ik kom ze nog af en toe in de supermarkt bij ons in de buurt tegen ...

Ook ik moest op de foto ... lacheee!

    In het appartementencomplex waar wij woonden, kregen we twee nieuwe buren naast ons wonen, Joke en Eb. Ze hadden geen kinderen, maar wel een kinderwens. In mei 1983 reisden ze af naar Indonesië voor hun eerste adoptiekindje. Ik vraag me nu alleen af óf ze hem wel gelijk hebben meegekregen. Want hieronder is een foto van Eb met Bruce gedateerd mei '83 ...

Eb met Bruce, Jakarta mei 1983

... en en de eerstvolgende foto in de tijdlijn is deze met moeder Joke. Hier lijkt een behoorlijk tijdsverschil tussen te zitten ...

Bruce en Joke in Vlaardingen

Hoe dan ook, wij leefden natuurlijk ook erg met hen mee en Diny wilde ook heel erg graag met de jonge Bruce op de foto. Ik kom over twee jaar op de tijdlijn wel terug op Bruce, omdat hij toen een adoptiezusje kreeg ...

Bruce en Diny

    In juni van dit jaar had Dennis een korfbaltoernooi. Uit vorige posts hebben jullie kunnen lezen dat hij op voetballen zat. Maar blijkbaar vond hij korfbal toch een leukere sport?! Hij had het in ieder geval bij zijn zus kunnen beleven, die al een aantal jaren op korfbal zat. Het was zeker praktischer, voor hem én voor ons. Want het korfbalveld lag aan het begin van onze straat ... twee keer vallen en je was er 😉. In juni was er een korfbaltoernooi en daar zijn onderstaande foto's gemaakt. Op de eerste foto staat hij samen met Roel, die best een goed potje korfbal kon spelen ...

Dennis en Roel

Ook zaten er klasgenootjes bij Dennis in het team, zoals Coby op de volgende foto ...
 

Uiterst links teamgenootje Coby

 
... en op de laatste foto neemt Dennis een vrije worp. Ik denk dat dat na de wedstrijd was. Het was namelijk de gewoonte dat iedereen na de wedstrijd een paar vrije worpen mocht nemen.

    In dezelfde maand juni werd er in Vlaardingen een triatlon gehouden. Geen hele hoor, maar Diny vond het een uitdaging om daar aan mee te doen. Lopen kon ze als de beste, ze zat ook op zwemmen én natuurlijk zat ze ook vaak op de fiets. Verder was ze gewoon een echte sportvrouw, zoals ik al eerder heb uitgelegd. Diny was bevriend geraakt met Jansje, een nieuw lid op de atletiekvereniging, en zij vond het ook wel wat om die uitdaging aan te gaan. Dus samen hadden ze de onderdelen getraind en op 6 juli was het D-Day ... voor beide de eerste keer. Ik ging natuurlijk mee om dit festijn vast te leggen. Het begon met 750m zwemmen in het Kolpabad van onze woonplaats, hieronder de start ...

Echt een actieve duik van Diny, terwijl Jansje achter haar al klaar staat

 Het inhalen tijdens het zwemmen was duidelijk een dingetje, wat op de onderstaande foto te zien is ...

Hé, we willen er langs!

Vervolgens het begin van 23km fietsen, beiden nog altijd stralend lachend ...

Beetje wennen dat fietsen op een geleende fiets?!

... en als laatste onderdeel zes kilometer hardlopen ... Ze zijn lekker bij elkaar gebleven, want het was duidelijk dat meedoen belangrijker was dan winnen en dat ze er een leuk feestje van wilden maken.

Ondanks het feit dat ze het voor hun plezier deden, hebben beiden toch een prima prestatie afgeleverd. Diny's oorkonde is daar getuige van ...

Het klikte erg goed tussen Jansje en Diny, maar helaas heeft hun vriendschap niet lang mogen duren. Op een gegeven moment was Jansje "spoorloos verdwenen". Omdat zij een "verre" collega van mij was, ben ik voorzichtig mijn licht op gaan steken op de afdeling waar ze werkte. Daar wilde ze in eerste instantie niets over Jansje vertellen, een delicate kwestie blijkbaar. Toen heb ik een briefje afgegeven met het verzoek om dat aan Jansje door te geven. Een paar weken later kregen we antwoord uit Duitsland. Het ging goed met haar ging en ze vertelde dat ze een nieuw leven was begonnen. Het fijne ervan hebben we nooit begrepen, maar we hebben het nog lang over haar gehad. Wat jammer, zo'n vriendschap in de knop gebroken ...

Bewerkt op 5 juli 2023 >> Bij het voorbereiden van een nieuwe post, vond ik een kaartje dat Jansje ons in oktober 1984 had toegezonden en wat ik bij het schrijven van deze post helemaal was vergeten. Het was de aankondiging van haar trouwen met Ronald A., eind van die maand, in Duitsland. Hamburg was de stad waar ze toen gingen wonen. Dat is het laatste contact wat wij met haar hebben gehad. Ik heb vandaag nog even op haar naam geGoogled en begrijp dat ze nu in Engeland woont. Ik gun ons sympathieke oud-clubgenootje verder een fijn leven toe.

    Een ruime week na de triatlon was het weer tijd voor de zomervakantie. We gingen voor de derde keer op rij naar "onze" camping in Zwitserland. De verhalen in de familie over onze vakantie waren blijkbaar zo enthousiast overgekomen, dat mijn schoonzus Martha met haar gezin ook besloten om "aan te schuiven". En zo gingen drie broers en zussen met hun gezinnen naar camping Swiss Plage om daar hun vakantie te vieren. Want behalve Diny's zus Martha met haar gezin (de Spitsjes), ging ook haar broer Leen weer mee. Leen en Gabrielle hadden in maart gezinsuitbreiding gekregen en kleine Tamara was ook van de partij. Zo waren we dus met elf personen op vakantie. Ik zal iedereen wel voorstellen bij de foto's die we hieronder te zien krijgen.

Bij de eerste wandeling die we deden, waren Leen en Gabrielle nog niet gearriveerd en we besloten een inlopertje vanaf de camping te doen met de Spitsjes. Het was slechts een korte, maar "krachtige" wandeling naar een kapelletje, dat we vanaf de camping aan de overkant van het Rhônedal op de berg zagen liggen: "St Antoine". Diana en Dennis kenden dit tochtje al, dus die besloten thuis te blijven. Nadat we via normale wegen en weggetjes aan de overkant van de Rhône waren aangekomen, was het best een pittige klim van 400m hoogteverschil naar het kapelletje. Daar rusten we uit ...

Uitrusten bij het kapelletje, met vlnr Diny, Martha, Jenny, Marcel en Rinus

 ... genoten we van het uitzicht ...

Uitzicht vanaf het kapelletje op o.a. de camping, rechts net over de Rhône.
Het meertje van de camping is lastig te zien, bijna in het midden van de foto ...

... en van het interieur van het kapelletje dat we door het hek konden zien ...

Interieur van het kapelletje (foto internet)

In de winterperiode hadden we een nieuwe tent gekocht. We hadden onze zinnen op deze tent al aangekondigd in het gezinsoverzicht van 1981. Toen hadden we buren op Swiss Plage met zo'n tent en in een koude periode mochten we hun heerlijk warme "de Waard" tent bewonderen. Een "Grote Albatros", stormvast, met een kuipzeil, twee slaapcompartimenten en daarvoor een leef- en kookgedeelte. Dat laatste deel was zo hoog, dat ik er zelfs in kon staan. Hieronder onze nieuwe tent in gebruik...

Diana lekker aan het lezen en Diny "de was aan het ophangen" bij onze nieuwe tent

... en hieronder nog even om ons mooie vertrouwde plaatsje tegen de boomgaard aan te laten zien.

Onze Albatros op ons schitterende plaatsje ... wat een ruimte!

Onze eerste wandeling met de complete familie was naar Cabane Illhorn en de Illsee-pas. Daarvoor reden we eerst naar Chandolin op 2000m en vervolgens liepen we via de Cabane ...

Cabane Illhorn (foto ansichtkaart)

... naar een mooi en indrukwekkend sneeuwveld op de Illsee-pas boven de Illsee. Mijn herinneringen van de wandeling werden bevestigd en versterkt via internet, waar ik die wandeling opzocht die we veertig jaar geleden gemaakt hebben. Vroeger deed je dat "op papier" en tegenwoordig kan je opzoeken wat je zoal te zien krijgt. De route die we TOEN gewandeld hebben kan ik NU dus grafisch weergeven, zie onder (in blauw) ...

Natuurlijk gingen we daar, op het sneeuwveld op de foto ...

Vlnr Dennis (met stiekem een sneeuwbal in zijn hand), Jenny, Diana, Leen en Marcel

... en logisch dat er ook met sneeuw gespeeld moest worden, kijk maar wat Dennis al in zijn hand heeft. Sommigen wilden laten zien hoe stoer ze waren, door in hun blote bast in de sneeuw te gaan liggen ...

Diny en Leen, een stoere broer-en-zus ...

Daarna genoten allen van het mooie uitzicht ter plekke.

foto Leen

Gabrielle ontbrak natuurlijk op deze wandeling, die paste op de kleine Tamara.

Over Tamara gesproken ... Zij ging ook wel op tochten mee hoor. Daar zal ik later wel aandacht aan besteden. Maar natuurlijk kreeg Tamara ook alle aandacht op de camping. Dennis vond het leuk om haar de fles te geven ...

Dennis geeft Tamara de fles

...en samen met Diana zorgden hij ervoor, dat na het drinken de boertjes gecontroleerd naar boven kwamen ...

Ook vader Leen was actief om dit tafereeltje voor de toekomst te bewaren ...

 
De volgende wandeling die we maakten was vanuit Saas Almagell. Vandaar uit liepen we naar (Hotel) Almagelleralp. Het was een wandeling van ongeveer anderhalf uur en we overbrugden 500m hoogteverschil. Begin en einddoel zijn op onderstaande ansichtkaart verenigd ...

Links Saas Almagell met rechts de Almagelleralp (ansichtkaart)

Het was een gewone wandeling, zonder spectaculaire gebeurtenissen. Op ons einddoel hebben we ontspannen wat genuttigd bij het hotel, zoals op onderstaande foto te zien is...

Als gezin hadden we twee jaar geleden al  een "drie passentocht" gemaakt. Dat wilden we ook wel aan de familie laten zien. Dus reden we de nu ook weer de Furka-, Sint Gotthard en Nufenenpas. We namen ook een "logeetje" mee in auto: Jeroen uit Klazienaveen.  Hem hadden we met zijn ouders een jaar eerder ontmoet op Swiss Plage en nu waren zijn ouders een paar dagen op doorreis naar Italië en hadden hem bij ons achtergelaten. Omdat ik al eerder uitgebreid foto's van deze tocht heb laten zien, beperk ik me nu tot maar een paar.

De meest imposante pas vind ik de Furkapas met de Rhônegletsjer. Op onderstaande ansichtkaart is deze gletsjer te zien, met links op de voorgrond een deel van de Grimselpas. 

Natuurlijk zijn we doorgereden naar de Rhônegletsjer om daar naar de gletsjermond te wandelen en bij de ijsgrot te kijken ...

Ons groepje, wandelend naar de mond van de Rhônegletsjer

De kleuren in de ijsgrot zijn betoverend blauw/groen/grijs, afhankelijk waar je staat en hoe het licht er in staat. Eigenlijk nog veel mooier dan op onderstaande foto ...

IJsgang naar de grot in de Rhônegletsjer

Na de Rhônegletsjer reden we naar de St. Gotthardpas, waar we de benen strekten, de lunch nuttigden en Diana haar dagboek bijwerkte ...

 ... en als laatste namen we de hoogste pas, de Nufenen. Normaal gesproken ligt hier altijd nog een dik pak sneeuw, wat erg indrukwekkend is. Omdat we daar helemaal geen foto's van hebben, denk ik dat er dit keer weinig of geen sneeuw lag. In mij dia-collectie is slechts één foto van deze pas en dat is onderstaande van Dennis en Jeroen bij het kruis. Jammer dat er geen sneeuw lag, want dit moest samen met de Rhônegletsjer de hoogtepunten van de tocht zijn ...

Na een poosje gingen de Spitsjes door naar Frankrijk, om hun vakantie daar verder te vieren. De laatste tocht die we met hen gemaakt hebben is naar de stuwdam de Grande Dixence met daarna wandelend door naar de Cabane Prafleuri. De stuwdam is werkelijk een imposant bouwwerk, gelegen in een indrukwekkende natuur, oordeel zelf maar. 

We parkeerden de auto's aan de voet van de dam, bij een hotel, en liepen eerst omhoog naar bovenop de stuwdam (op de bovenstaande kaart het slingerpad vanaf het hotel aan de rechterkant van de dam te zien). Dat was een pittige klim van ruim 250m hoogteverschil. Omdat we kleine Tamara bij ons hadden én de kinderwagen, leek het ons wel leuk om met de hele ploeg naar boven te lopen. Dat was zeker geen makkie, 250m omhoog, maar de "wandelweg" naar boven was goed bestraat. Hoe het grootste deel van de weg er van boven af uitzag laat onderstaande foto zien ...

De voet van de stuwdam met hotel en parkeerplaats

 
Toen we een klein stukje onderweg waren, zag je van onderen pas goed hoe indrukwekkend de dam is in vergelijk met de kinderwagen van Tamara.

Wat ik me kan herinneren was dat voornamelijk Leen en Diny het zware duwwerk van de kinderwagen op zich namen. Boven op de dam ziet de optocht en wat meer relaxt uit. 

Diny achter de kinderwagen op de stuwdam ...
... verder vlnr Jenny, Gabriëlle, Marcel en Martha

Na het gedane klimwerk, werd het tijd om Tamara de fles te geven. Iedereen keek met belangstelling toe ...

... en daarna werd het tijd voor onze vervolg wandeling. Natuurlijk bleef Gabriëlle met Tamara achter, want het verdere pad was "woeste natuur" ...

 Na nog eens 250m klimmen kwamen we bij de hut aan. Die bleek echter dicht te zijn, dus diegenen die zich verheugden op een "versnapering" uit de hut kwam van een koude kermis thuis. Dan maar even uitrusten bij de hut, dat kon wel, zie voor jezelf. Leen zit zelfs de krant te lezen!

Door goed de kaart te bestuderen, zagen we dat we via een groot, niet al te steil, sneeuwveld konden afdalen. Dat lieten we ons niet door de neus boren en al glijdend en "skiënd" kwamen we daardoor snel en makkelijk weer bij onze achtergelaten reisgenootjes. Onderweg hadden we ook nog wat flora gezien. Eigenlijk onbegrijpelijk dat zulke tere bloemen in dit geweld kunnen overleven ('s nachts soms -20C?!).

Volgens mijn "Thieme's Alpembloemenboekje" is dit de Grootbloemige voorjaarszonnebloem

Het was een hele leuke tocht, die mij nog het duidelijkst van de deze zomer gemaakte tochten in het geheugen zit.

Zoals gezegd, na deze mooie tocht zetten de Spitsjes hun vakantie voort in Frankrijk. Jammer, want anders hadden ze mee kunnen doen aan de hardloopwetstijd die even later op de camping werd gehouden én er waren nog prijsjes te verdelen ook. Van ons deden Leen, Diny en ikzelf mee. Leen was als sportleraar en goede amateurvoetballer duidelijk favoriet. En Diny maakte als clubatleet ook een goede kans op een prijsje. Eerst maar eens zien hoe dat op de camping eruit zag ...

Leen, Diny en ik lopen een wedstrijdje mee op de camping ...

Nou, de prijsuitreiking was een familieaangelegenheid. Leen was eerste bij de mannen en Diny bij de vrouwen ... allebei een fles wijn. Aangezien Leen geen alcohol drinkt, deelde hij zijn fles met Tamara. Of zij daar nou zo blij mee was?!

De trotse winnaar ... met zijn dochter

We waren best verzadigd van alle wandelingen die we gedaan hadden. Verder hadden we ook met z'n drieën (Leen, Diny en ik) onze conditie bijgehouden met hardlooptraining. Ik herinner me dat we in ieder geval regelmatig naar het dorpje Varen hardgelopen hadden, zo'n 8 km, heen en weer, met ook nog eens 260m hoogteverschil. Daarom was de laatste activiteit die we ondernamen een hele relaxte ... ontspanning in de thermaalbaden van Leukerbad.

In Leukerbad waren we vorige zomer al al geweest, maar toen hadden we een behoorlijke bergwandeling gemaakt op de Gemmipas. Dat kan ook goed, want Leukerbad ligt prachtig onderaan de Gemmipas en een kabelbaan brengt je 850m omhoog.

Leukerbad met Gemmipas (ansichtkaart)

 Maar nu bleven we beneden, de thermaalbaden waren in het dorp. Onderstaande foto geeft een (gedeeltelijk) overzicht hoe het complex er zo'n veertig jaar geleden uitzag.

Er was een gewoon sportbad van ongeveer 25C tot "modderbaden" van 36C en ik geloof ook nog een grot met een bad van 41C. Daar mocht je natuurlijk niet te lang inzitten. Hier zie je wat buitenbaden, maar er waren ook baden binnen, zie onderstaande afdruk uit een folder laat zien.

Dus voor elk wat wils. Zelfs Tamara had het helemaal naar haar zin, zoals uit onderstaande foto blijkt. Nou ja, ze had het dus niet altijd naar haar zin, haha. Maar vader Leen en neefje Dennis paste goed op haar. Dennis probeerde zelfs te helpen om haar hoofd te draaien voor mijn foto. Nog bedankt, Dennis!

Met deze laatste activiteit besluit ik het verslag van onze zomervakantie in Zwitserland. We hadden weer drie hele leuke weken in Zwitserland beleefd. Maar wacht, er was nog iets te vermelden waard. Op het eind van de vakantie probeerde Leen nog hun tent te verkopen, zoals hieronder te zien is.

Een koopje, natuurlijk. Hier kwam de handelsgeest van Leen naar boven. En die manier om overbodige spullen van de hand doen heeft hij nog steeds, alleen nu via Marktplaats. Tja, dat hadden we in 1983 nog niet, haha.

Kort na onze Zwitserlandvakantie gingen Diana en ik een weekend naar Parijs. Ik weet niet meer wiens idee het was, maar het had zeker wat om alleen met mijn dochter op stap te gaan. We gingen met de auto en kampeerden op de camping Bois de Boulogne, aan de westkant van het centrum van Parijs. Aan de volgorde van de dia's te zien hebben we anderhalve dag door Parijs gewandeld om een aantal bezienswaardigheden langs te lopen. We begonnen bij de Arc de Triomph (vlakbij de camping), daar bezochten we het bij de voet van de Arc gelegen "graf van de onbekende soldaat" ...

en beklommen vervolgens de Arc en maakten we een foto van de Champs Élysées

We liepen vervolgens deze wereldberoemde laan af naar de Obelisk en de kleine Arc de Triomph. De laatste jaren zijn deze bezienswaardigheden elk jaar uitgebreid te zien, ook uit de lucht, tijdens de televisie-uitzending van de laatste etappe van de Tour de France. Ook bezochten we het nabijgelegen Centre Pompidou, dat toen voor jongeren een must was om te beleven. Al is het alleen maar voor de straatoptredens die bij dit interessante bouwwerk te zien zijn ...

Stravinsky fontein bij het Centre Pompidou

Zo gingen we, om dezelfde reden, ook naar de Sacré-Cœur: voor het interessante bouwwerk én de wereldberoemde straatoptredens. We bekeken de kerk van buiten ...

en van binnen ...

en buiten voor deze kerk keken we naar wat straatoptredens ...

Ook de Notre-Dame werd niet overgeslagen en daar namen we een foto van vanuit een ongebruikelijke hoek ...

Speciaal voor mijn interesse gingen we naar de begraafplaats Montparnasse om het graf van mijn toenmalige lievelingsschrijver Guy de Maupassant te bezoeken ...

Inmiddels was het al laat, en donker, geworden en hebben we een aardige nachtfoto kunnen nemen van de Eiffeltoren. Die mocht natuurlijk niet ontbreken bij ons bezoek aan Parijs.

Ik weet niet of het opgevallen is, maar we hebben eigenlijk geen enkele foto waarbij we zelf opstaan. Eigenlijk een beetje vreemd. Bij navraag heeft ook Diana die niet. Het is verder zo dat er in mijn dia serie "een gat" is tussen augustus 1983 en mei 1984. In die periode ben ik langzaam overgegaan op foto's maken op kleurennegatief materiaal (dus zonder tussenkomst van een dia-positief). Wellicht zweeft er dus nog ergens een mapje kleurenfoto's in een van mijn kasten? Als ik die mocht tegenkomen, zal ik zeker een update maken van het laatste stukje van deze post.

Ook in augustus was er bij korfbal vereniging Spirit een korfbaltoernooi, waarbij Diana aan meedeed. Het bijzondere was dat ze dit keer als scheidsrechter optrad ...

Diana als scheidsrechter bij een korfbaltoernooi van Spirit

In mijn herinnering was het een wedstrijd, waar haar broertje Dennis ook in meespeelde, maar hem heb ik nergens kunnen ontdekken. Ook niet op de volgende foto ...

Goed gefloten, scheids!

Jammer, het zou toch leuk geweest zijn om ze beiden in een korfbalwedstrijd op een foto te verenigd te hebben ... 

In september reden we weer naar Assen. Er was weer een neefje geboren, zoontje van (schoon)zus Wil en zwager Guitsen. Dus gingen we ditmaal op kraamvisite. Onder zien we eerst Wil met haar twee zoons, Sven en de pasgeboren Olaf ...

Moeder Wil toont haar laatste boreling en Sven wil daar bij zijn

... en hieronder toont grote zus Natasja trots Olaf, zo van "kijk eens hoe lief hij is" ...

Broer en zus met hun kleine broertje

Maar wij waren niet de enigen uit de Randstad die op kraamvisite gingen. Mijn schoonvader was ook present, meegereden met (schoon)zus Thea en zwager Koos. Natuurlijk moest Pa ook met Olaf op de foto ...

Schoonpapa met, voorlopig, zijn laatste kleinkind

Bijzonder vind ikzelf de foto van kleine Olaf met Oma Hoekstra. Ik mocht haar graag. Een hele rustige Oma die veel meegemaakt had in het leven ...

Oma Hoekstra met twee van haar kleinzoons

Dit "gezinsjaaroverzicht" eindigt wel heel bruut in begin september. Ik mis duidelijk een deel van dit jaar, bijna vier maanden. Zeker de decembermaand met Sinterklaas en Kerstmis zijn momenten waarop ik altijd flink gefotografeerd heb. Na het al eerder geconstateerde gat in de diaserie, mis ik wellicht ook een deel van de foto's? Mocht ik nog foto's van deze periode vinden, zal er een aanvulling komen op deze post.

 

Trimmen wordt Atletiek (1982)

In vorige jaaroverzichten heb ik al verteld, dat ikzelf steeds meer en langere stukken ging hardlopen en dat ik af en toe aan prestatieloopjes meedeed. In het vorige jaaroverzicht (1981) heb ik verhaald, dat Diny ook interesse in het hardlopen kreeg, dat ze eerst alleen haar trainingen had opgebouwd en dat we op een gegeven moment ook samen konden trainen. Ook liepen we onze eerste halve marathon in dat jaar in Ter Heijde/Monster. De hardlooptrainingen zetten we in 1982 voort. Zelfs in de zomervakantie liepen we een wedstrijdje mee op de camping, zoals je in de één na laatste post hebt kunnen lezen.

We trainden thuis niet altijd met z'n tweeën. Diny had meer tijd overdag als de kinderen op school zaten en ik kon 's avonds trainen, na het werk of na het eten wanneer Diny op de kids paste. Op een goeie dag in augustus van dit jaar werd Diny tijdens het hardlopen aangesproken door een oudere man, die ook aan het trainen was. Hij zei vleiende dingen over haar, zoals "dat ze een goede loopstijl had en soepel liep" en hij vroeg of ze op een atletiekvereniging zat. Nou, dat was dus niet het geval. Het bleek dat de man zelf atletiektrainer was van de plaatselijke vereniging "a.v. Fortuna" en hij stelde haar voor om eens een training bij die club bij te wonen. "Je moet je man ook maar meenemen", zei hij, toen Diny zei dat ik ook aan hardlopen deed.

Thuisgekomen deed Diny haar verhaal. Ik, voorzichtig als ik was, sloeg dat aanbod af, maar ik moedige Diny aan om naar de eerstvolgende training te gaan. Dat was op woensdagavond. Die avond kwam Diny heel enthousiast van de training terug en zei dat Arie, want zo heette de trainer, had gezegd dat ik ook mee moest komen naar de training van zaterdag. En zo geschiedde. We gingen met een grote groep van een man of twintig weg en Arie zei dat we een 20 tot 25 kilometer langzame duurloop gingen doen. Daar schrok ik van, want tot nu toe had ik nooit verder dan 21 kilometer (halve marathon) gelopen. Ik zei dat ik na een uurtje zelf wel weer terug zou gaan. Na dat uurtje ging Diny, ondanks dat ze onderweg heel veel aan het kletsen was met iedereen, gewoon onvermoeibaar verder met de groep mee. Terugkomend bleek dat ze bijna 30 kilometer gelopen hadden. Ongelooflijk, met al dat gekletst erbij. Samen zijn we per september lid geworden van de vereniging en Diny is nooit meer weg gegaan bij Fortuna. Trainer Arie van Embden is een grote vriend van ons geworden. Hieronder een foto van Arie, zoals velen hem zullen herinneren. De foto heeft bij een interview van Arie in Groot Vlaardingen gestaan. Deze post verhaalt over wat Diny en ik meemaakten tijdens de eerste vier maanden bij onze nieuwe vereniging.

Arie  van Embden, foto bij interview in Groot Vlaardingen.(1987).

Toen we lid werden van Fortuna, was de wegatletiek van deze vereniging ingedeeld in drie tot vier groepen. Behalve een "prestatieloopgroep", waren er twee tot drie groepen die aan wedstrijden meededen en die in die tijd "dus" een wedstrijdlicentie hadden. Die groepsindeling gold voornamelijk voor de woensdag, waarbij de splitsing naar snelheid ging. Verder kon je ook (gemeenschappelijk) trainen op de maandag en zaterdag. Verder was er nog zaaltraining op de vrijdag, waar voornamelijk "losmaakoefeningen" gedaan werden en oefeningen om "de torso" te verstevigen  Op maandag werd er vaak op het  strand en in de duinen van Hoek van Holland getraind op kracht en snelheid en op zaterdag werden meestal lange duurlopen gedaan, duurtraining dus. De atleten met de meeste snelheid werden getraind door Sjaak Hoogendijk en Arie van Embden. Diny en ik trainden in eerste instantie bij groep 2 van Karel van Leeuwen.

De trainingen die we nu "voor onze kiezen kregen" waren heel anders dan Diny en ik samen deden. Samen liepen we alleen rondjes en de snelheid hing een beetje af van de afstand die we gingen lopen. De trainingen die we bij Fortuna deden waren heel gevarieerd, afwisselend en doelgericht. Zo gingen we maandag vaak naar Hoek van Holland om kracht- en snelheidstrainingen te doen in de duinen en op het strand. Ook trainden we op maandag op de atletiekbaan, meestal snelheidstrainingen. Op woensdag deden we vaak herhalingstrainingen, waarbij getraind werd op snelheidsuithoudingsvermogen. En op zaterdag deden we voornamelijk lange (langzame) duurlopen of gingen we naar wedstrijden. Naar wedstrijden gingen we meestal gezamenlijk toe, we reden dan met elkaar mee. Veel atleten bleven na afloop van de trainingen napraten in de kantine, waardoor we veel nieuwe hardlopers leerden kennen. Hierdoor werden veel nieuwe vriendschappen opgebouwd.

Diny en ik probeerden meestal om drie maal in de week te trainen. Dat lukte alleen als dochter Diana (op dat moment 16 jaar) thuis was om op Dennis (9) te passen. Diny kon ook overdag trainen, wanneer Dennis op school zat. Ik moest natuurlijk wel eens weg op zakenreis, en dat werd meer en meer met het klimmen der jaren. Maar we kwamen beiden voldoende aan onze trekken om door groepstrainingen bij Fortuna onze prestaties flink te verbeteren in de eerste maanden dat we bij Fortuna trainden.

Voordat we lid bij Fortuna werden liepen we ook al wedstrijden, maar dat waren er een paar per jaar. Nu we lid waren, liepen we wel 1 à 2 wedstrijden per maand. Zo deden we eind augustus mee aan de 10km van Sportschool Tino Hoogendijk in Vlaardingen, half oktober aan de 10 Engelse mijl in Barendrecht, eind oktober aan de Broekpoldercross in Vlaardingen en half november aan de 15km in het Lickebaertbos in Vlaardingen (clubkampioenschappen).

Een kleine selectie van de herinneringen die we kregen na afloop van wedstrijden of prestatieloopjes.
Links van een loop in Hoek van Holland, midden 2de Baken-prestatieloop en rechts van de Broekpoldercross.

De Broekpolderscross was bijzonder, omdat het parcours erg glad was door de modder, we gleden alle kanten op. Daarom hebben we ook snel daarna spikes gekocht om dat voor een volgende keer te voorkomen. De 15km in het Lickebaertbos was bijzonder, omdat daaraan het clubkampioenschap verbonden was. En geloof het of niet, Diny werd gelijk clubkampioen bij de dames.

Uitslag van het 15km clubkampioenschap (november) 1982 in het Lickebaertbos in Vlaardingen.
Onderin de rechter kolom worden trainer Arie van Embden en Diny vermeld als clubkampioenen in hun klasse.

Het sluitstuk van de wedstrijden in 1982, waaraan we als ploeg dit jaar meededen, was de Kerstloop in Rhoon, eveneens 15km door de polders en Grienden ten zuiden van Rhoon. Het was een leuke loop, die sterk bezet was. Wat voor de sterkere atleten ook leuk was, was dat er een grote prijzentafel was. Voor de allerbeste waren er zelfs "envelopjes" en voor de laag die daaronder kwam prijzen in natura. Ik kan het me niet goed meer herinneren "wat" Diny mee naar huis nam, maar ze had zeker een prijsje in natura verdiend met haar prestatie. Ik finishte behoorlijk achterin het veld, voor iedereen was er een medaille, dat was dan ook mijn deel 😀. Maar daar was ik ook blij mee hoor. Heel trots was ik op mijn Diny, die al zo snel in de prijzen wist te lopen.

De fraaie medaille die we kregen als herinnering van de deelname aan de Kerstloop in Rhoon.

Allebei gingen we snel vooruit met onze prestaties, we liepen het ene na het andere persoonlijke record (PR). In het begin was ik wat sneller dan Diny, maar zij kon de trainingen beter "verteren" en daardoor zat ze in wedstrijden vaak voor me. Ik vond dat erg leuk, maar er waren mannen die het niet konden hebben dat een vrouw sneller was en die mannen liepen zich dan kapot op het tempo van Diny. Het was al snel duidelijk dat Diny veel aanleg voor (duur)sport had en dat was niet zo verwonderlijk. Haar vier broers waren namelijk ook goede sporters, broer Thijs had toen hij in militaire dienst zat zelfs bij het Nederlandse Militaire Atletiekteam getraind onder leiding van Haico Scharn.

Toen Diny een tijdje met hardlopen bezig was, viel haar wat op aan haar lichaam. Iets wat we niet verwacht hadden, maar waar we wel ontzettend blij mee waren. Zelf heeft ze dat verwoord bij een spreekbeurt, toen ze rond 1990 "volwassenenonderwijs" volgde. Die spreekbuurt had als titel: "HARDLOPEN en hoe ik afrekende met mijn migraine". Jullie moeten namelijk weten dat, toen ik Diny leerde kennen, ze last had van zware hoofdpijnen ... migraine is een beter woord daarvoor. Die migraine was vaak zo heftig, dat wanneer ze rustig op bed lag, ze absoluut geen licht of geluid kon verdragen. Hierdoor was ze vaak een dag of meer "uitgeschakeld". Dus de afname van de migraines was voor Diny absoluut een zeer grote stimulans om met het hardlopen door te gaan.

Maar er was nog meer wat ons aan het hardlopen beviel ... de sociale contacten. Het was zo wie zo leuk om met de lopers uit je groep na te praten over de training, je doelen, jouw aanpak buiten de trainingen om en te discussiëren over voeding en sport. Bij de meeste lopers was het hardlopen minstens een belangrijke invulling van hun vrije tijd. Een werkelijke topper wat het bevorderen van de sociale contacten betreft, was de zogenaamde "Pannenkoekenloop" aan het eind van het jaar. Op Oudejaarsdag werd er (op een laag tempo) een duurloopje georganiseerd vanaf de kantine aan de Marnixlaan in Vlaardingen naar een restaurant in het Beatrixpark in Schiedam. Er was dan met de restauranthouder afgesproken, dat we met een groep atleten pannenkoeken kwamen eten. Voor transport van droge kleren naar het restaurant werd gezorgd. Er deden zowel baan- als wegatleten mee. Het was echt een heel leuk sociaal gebeuren, waar ik nog steeds met genoegen op terugkijk. Hieronder twee foto's die toen in het het restaurant gemaakt zijn.

Twee van de tafels in het pannenkoekenrestaurant, met onder andere aan de achterste tafel Hans Meijer, Diny, Rien en Cora Oele en aan de voorste tafel Wieb Steen en de achteromkijkende blogger.

Alle deelnemers aan de Pannenkoekenloop 1982 vereeuwigd ...

Vóór het pannenkoeken eten, trainden we ruim een uur naar het restaurant toe. En ook na het eten liepen we terug, naar de baan natuurlijk ... en dat was best zwaar met een aardig gevulde maag. Maar, we liepen wel de kortste weg terug hoor, "slechts" zes kilometer ... Tijdens het lopen hadden we het natuurlijk over hardlopen en vaak over welke wedstrijden we "binnenkort" gingen lopen en ook over ons grotere doel. Diny en ik hoefden over dat laatste niet lang na te denken. We wilden beiden graag binnen een paar jaar de marathon lopen ...

Ik denk niet dat we het eind 1982 al doorhadden, maar hardlopen was al na vier maanden trainen bij de atletiekvereniging een "way-of-life" van ons geworden. Wanneer ik met de tijdlijn van de posts in 1985 ben aangekomen, zal ik een post schrijven over onze "hardloopverslaving" van de jaren '83 tot en met '85 onder de titel "Hardlopen ... A Way of Live" of "onze gezonde verslaving". Want hoe je onze nieuwe hobby ook wil noemen, het hield ons een groot deel van onze vrije tijd van de straat ... of juist op de straat?! Het ligt er maar aan hoe je dat bekijkt 😁.

Werken (en studeren) bij Unilever, deel 2 (1972-1982)

Inleiding.
In deel 1 van "Werken (en studeren) bij Unilever" heb ik verhaald over hoe ik in 1967 vanaf de middelbare school direct bij het Unilever Research Laboratorium (URL) ging werken. Dat betekende tevens dat ik verplicht was naar de laboratoriumavondschool te gaan, drie avonden in de week in Rotterdam. Het studeren was echter geen verplichting voor me, dat vond ik juist leuk. Maar het was wel vier jaar bikkelen, veertig uur per week werken op het laboratorium en de negen lesuren op school. Daar kwam de thuisstudie nog bij van minstens tien uur per week, afgezien nog van de reistijden. In totaliteit dus zo'n zestig uur werk en studie per week. Er bleef weinig tijd over voor Diny en mij om onze "jeugd te vieren". De werkverhouding met mijn chef was heel formeel, maar gelukkig waren de contacten tussen mijn collega's onderling wel informeel. En ik had een aantal leuke gezellige collega's, zoals Emmy.

Na vier jaar studie behaalde ik het HBO-diploma. Maar omdat het in die tijd (invoering van de Mammoetwet) niet duidelijk was wat zo'n HBO-diploma waard was, was er nog een mogelijkheid om een applicatie te doen, waardoor je een "ouderwets" HTS-diploma kon halen. Daar ging ik voor, maar ik had tot nu toe uitstel gehad van militaire dienst. Dat uitstel verviel door het halen van het diploma en daarom deed ik de HTS-applicatie tijdens mijn militaire dienst. Dat was weer bikkelen ... Na anderhalf jaar kwam ik uit militaire dienst mét mijn HTS-diploma en ging in november 1972 weer bij het URL werken. Getrouwd en wel. Want mijn Diny had me eind 1971 haar "ja woord" gegeven.

Dus ... in november 1972 verliet ik "met groot verlof" de militaire dienst en ging ik als getrouwd man, met mijn HTS-diploma op zak, weer bij Unilever werken. In deze post zal ik verhalen over hoe ik groeide in de functie die ik nu ging bekleden en waarom ik in 1982 door de directeur van een andere groep gevraagd werd om in zijn groep te komen werken. Deze post zal ook verhalen over de verandering van het type werk, de werksfeer, (markante) collega's en sociale contacten in die periode.

Ik kwam te werken in de groep Fysische Chemie, onder leiding van Max van den Tempel. De groep was onderverdeeld in een aantal secties, waar men zich bezig hield met oppervlakte chemie, kristallisatie, fysische transportverschijnselen en rheologie (stromingsleer). Ik werd ingedeeld in de sectie Oppervlakte Chemie met aan het hoofd Frits van V.V. Mijn directe chef werd Albert P. en mijn twee directe collega's Jan B. en Bas B. Je ziet het, van hoog tot laag spraken we elkaar bij de voornaam aan. De sfeer was dan ook geheel informeel evenals de kleding. Wat een verschil met de functie vóór mijn militaire dienst! 

 

Op mijn schrijfplek (= bureau, zoals achter de open deur te zien is) in mijn nieuwe functie (ca. 1974).
Lekker informeel gekleed in trui en "spijkerbroek"...

Zoals gezegd, hield de groep zich, in het algemeen gesproken, bezig met fysische chemie. Simpel gezegd is dat chemie waarbij geen "chemische reacties" optreden tussen de verschillende moleculen. In de verte had het onderzoek te maken met de producten die Unilever maakte. In de verte, ofwel ik werkte in een achtergrondgroep, die ondersteuning moest geven aan de groepen die zich met de uiteindelijke producten bezig hielden, vaak tot doel om die producten te verbeteren of nieuwe producten te verzinnen.

De redelijk complete nieuwe groep waarin ik ging werken (ca 1976)

 
Er werkte best wel veel "knappe koppen" in onze groep. Vaak academisch gepromoveerde specialisten, die ook aanzien hadden in de wetenschappelijke wereld ... de universiteiten zeg maar. Daarom waren er best veel contacten met universiteiten over de hele wereld. Dit was natuurlijk een ontzettend goede leerschool voor mij om "tijdens het werken mijn kennis en vaardigheden verder te ontwikkelen". Je moest wel vaak met je neus in de boeken en wetenschappelijke tijdschriften zitten om op zijn minst je kennis op peil te houden, maar het liefst om je kennis te verbreden/verdiepen. Later moest ik ook de literatuur op mijn vakgebied gaan bijhouden. Daarvoor hadden we een bibliotheek, waar veel van dat soort boeken en tijdschriften aanwezig waren (internet was er natuurlijk nog niet). Je móést wel studeren, stilstaan was achteruit gaan. Zo volgde ik in die periode (1976) een schriftelijke cursus Meet- en Regeltechniek bij het opleidingscentrum PBNA. En mijn kennis verbreden en/of verdiepen was nou net wat ik leuk vond. Kortom, het was voor mij dé ideale plek voor mijn verdere (wetenschappelijke) ontwikkeling.

Wat ook erg leuk was, dat we vaak instrumenten moesten ontwikkelen. Dat deden we deels zelf, met professionele meccano dat FAC heette. Maar ook hadden we in die tijd een afdelingen met instrumentmakers, glasblazers en bankwerkers in het laboratorium, waarmee we samenwerkten om instrumenten te maken. Hieronder een foto die ons interne informatieblad haalde (URL Nieuws), waarbij ik achter een zelf gemaakt instrument met een meting bezig ben.

Blogger achter een zelfbedacht en gebouwd apparaat om een waterig oppervlak sterk te vergroten.
Zelf noemde ik het de "oppervlakte tank" 😉.

In eerste instantie werkte ik aan onderwerpen die verband hadden met voedingsmiddelen, zoals melkproducten (slagroom, bakkersroom, ijs ...). Maar vanaf 1976 werd ik (part time) ingezet voor achtergrondonderzoek naar wasmiddelvormen, specifiek naar vloeibare wasmiddelen. Maar laat ik eerst wat vertellen over andere veranderingen in mijn nieuwe werkomgeving, de andere sociale omgeving waar ik mee te maken kreeg.

<<<INTERMEZZO>>>
... voor het volgen van de  tijdlijn kan je dit overslaan ...

Werken in een andere (sociale) omgeving ...
Door het nieuwe type werk dat in de nieuwe groep werd gedaan, waren veel van de nieuwe collega's met wie ik ging werken een andere typ mensen dan in mijn vorige baan. Nieuwsgieriger, creatiever en vrijer in hun denken. Een exponent van die mensen vond ik Frans G., die ook heel erg kritisch stond tegenover de maatschappij in zijn geheel en die vaak dwars tegen de gevestigde orde zijn kritiek gaf. Ik bewonderde hem. Piet van der V. en Dick de J. hadden veel interesse in het weer, wat vaak aan het begin van de dag werd doorgesproken. Er waren ook een paar collega's die belangstelling hadden in trimmen (hardlopen), zoals mijn directe collega's Jan B., Bas B. en verder ook nog Jan van B. (uit Maasland). Met hen gingen ik soms na het werk hardlopen. Eerst deden we dat in het Beatrixpark in Schiedam, maar al gauw gingen we een rondje in Maasland lopen, de woonplaats van Jan van B. Zo raakte ik bekend met het rondje van de "Groene Oaseloop", waar ik later aan een prestatieloop heb meegedaan. Toen ik bij Jan B. thuis kwam om te gaan hardlopen, bleek dat ik zijn vrouw Joke kende van de middelbare school waar we samen opgezeten hadden. Jan en Joke zijn goede vrienden geworden, waarmee ik nog steeds contact heb. Fotograferen was één van mijn hobby's die ik deelde met veel van mijn collega"s. Ik werd actief lid en bestuurslid van de fotoclub op de zaak. Ik ben een paar jaar penningmeester geweest en DOKA-commissaris. DOKA staat voor donkere kamer, waar je foto's kan ontwikkelen en afdrukken. In dat afdrukken was ik ook leidend.  Zo kochten we voor de DOKA apparatuur en materiaal om kleurenfoto's af te drukken en zeer grote zwart-wit foto's. Ik heb "meer dan levensgrote" foto's van Dennis en Diana afgedrukt. De rollen afdrukpapier waren 1,27 bij 10 meter. Ik heb nog een aantal (erg) grote foto's bewaard in mijn klerenkast, zie onder ...

Een aantal van de (meer dan) levensgrote foto's van Diana en Dennis die ik heb afgedrukt (foto's ca. 1974).
Om de grootte te illustreren, ben ik er maar bij gaan staan (huidige foto oktober 2022).

 
Het zal zelfs een leek wel duidelijk zijn, dat dit niet te doen is in een huis, tuin en keuken DOKA en dat enige inventiviteit hiervoor nodig is. Ook organiseerde het bestuur foto-excursies. Zo gingen we naar de Utrechtse Heuvelrug om kastelen te fotograferen. Hieronder een foto van het gezelschap waarmee we dat deden ... 

De deelnemers van de foto-excursie op de Utrechtse Heuvelrug. De namen die ik me herinner zijn:
Aad Visser, Job van der Meer, Piet Knieriem, Fried Hornung, de familie Warnaar?, Kest Hissink, ...

 

Verder organiseerde we fotowedstrijden en cursussen, zoals portret- en modelfotografie. Bij deze laatste cursus heb ik zelf als "model" gefungeerd, zij het in een bijrolletje 😉 ....

Opname gemaakt tijdens de cursus modelfotografie.
Ik hoef vast niet te zeggen wie het model is ... en ook niet, dat ik geen piano speel 😉.

    Buiten de fotoclub om, ging ik ook aan stereofotografie doen. Dat deed ik met de eerder genoemde naaste collega Dick de J. We experimenteerden met deze techniek vooral met dia's. We maakten een "dia paartje", door twee dia's te maken van het zelfde onderwerp, maar net uit een iets andere hoek. We bekeken de dia's dan door ze te plaatsen in twee diaviewers, die we op oogafstand aan elkaar hadden geplakt. Vergelijkbaar als bij de View-Master. Ook projecteerden we ze, met behulp van twee diaprojectoren met polaroid filters. Door dan een "bijzondere" polaroidbril op te zetten, kon je dan stereo zien. Het stereo-effect kan je "overdrijven" door de afstand tussen de twee genomen dia's groter te maken. Hieronder heb ik zo'n stereopaartje weergegeven die ik tijdens de zomervakantie van 1981 in van het plaatsje Sion gemaakt heb. Gewoon uit het handje, een stapje opzij geeft dan (overdreven) diepte 😁. Je moet wel even oefenen om ze te kunnen bekijken ....

Stereo paartje: kijk naar de beelden en laat ze over elkaar vallen.
Je ziet dan drie beelden naast elkaar, twee vage en in het midden de scherpe stereo opname ...

Je kan hier stereo zien met behulp van de zogenaamde "scheelkijk methode". Je moet met het rechter oog naar de rechter foto kijken en met je linker oog naar de linker foto ... en dan de beelden over elkaar heen laten vallen. Het vereist enige oefening, maar als je het eenmaal door hebt, is het een leuk effect ...
Als laatste wil ik nog een nevenactiviteit tijdens mijn werk noemen. Ik ben een paar jaar mede-contactpersoon geweest in mijn groep voor de Boekenoogenbeker. Op het laboratorium werden per jaar een achttal sport- en spelwestrijden georganiseerd waar je per groep aan mee kon doen. Op die manier kon je punten verdienen en wie aan het eind van het jaar de meeste punten hadden vergaard, won dan de Boekenoogenbeker. Zo herinner ik me dat Volleybal, Voetbal, Zwemmen en Tafeltennis sporten waren waarmee we strijden om die beker. Het was echt zo'n activiteit, waarbij je je collega's beter leerde kennen en het was daardoor goed voor de sociale contacten.

Al die menselijke contacten bleken ook erg waardevol voor mijn werk in het laboratorium. Want ik leerde mensen in allerlei afdelingen kennen, waardoor het veel makkelijker werd om eens bij een andere afdeling binnen te stappen. Verder heeft de bijna tien jaar dat ik hier gewerkt heb, me voor een behoorlijk deel gevormd. Juist ook, doordat het merendeel van de mensen waarmee ik heb samen gewekt divers en bijzonder was.

<<< EINDE INTERMEZZO>>>

 Maar laat ik verder gaan met de tijdlijn van deze post. Ik vertelde, dat ik vanaf 1976 part time ingezet werd voor achtergrondonderzoek naar wasmiddelvormen, specifiek naar vloeibare wasmiddelen. Al gauw werd dit werk gekoppeld aan projecten en werd ik door de voorgrond groepen meer betrokken bij hun vraagstellingen. Dit liep bijna gelijk met grote veranderingen in de organisatie van onze groep. De groepsleider, Max van den Tempel, ging met pensioen en mijn directe chef, Albert P., werd benoemd tot hoogleraar aan de Landbouw Hogeschool in Wageningen. Voor mij betekende dat tevens meer zelfstandigheid en verantwoordelijkheid. Want ik kreeg geen nieuwe chef en ging rechtstreeks voor de sectieleider Frits van V.V. werken. En die liet me héél erg vrij, zelfstandig werken. Ik hielp al mee met delen van rapporten te schrijven, maar in 1976 werd ik voor het eerst de eerste auteur van een rapport en in 1980 was ik vaak de eerste auteur van rapporten. Vanaf 1978 werkte ik volledig in projecten, gericht op wasmiddelen en moest ook op vergaderingen mijn werk presenteren en lezingen gaan geven. Het werk was nog altijd achtergrondgericht. Ik bouwde kennis op, waarmee problemen in de praktijk konden worden opgelost en nieuwe producten worden bedacht.

    Maar ik had ook zo mijn twijfels over óf ik wel de rest van mijn leven dit soort werk wilde blijven doen. Ik had namelijk altijd al veel belangstelling voor milieuvraagstukken (het rapport van de Club van Rome had grote indruk op me gemaakt ... en is nog steeds actueel!) en ik was rond 1976 begonnen aan een schriftelijke cursus Milieukunde, waarvan ik in 1978 mijn diploma haalde. Hieronder de cijferlijst van mijn diploma, waarbij de geëxamineerde vakken veel interessanter zijn dan mijn resultaat ...

Let vooral ook op de milieuvriendelijke stikker die ik gebruikt heb ...
Leuk is, dat mijn jongste kleinzoon nu een HBO-opleiding volgt met veel milieukunde vakken ...

Het zou me zeker een goed gevoel geven om mijn steentje bij te dragen in het beschermen en verbeteren van het milieu. In een periode dat ik het iets minder naar mijn zin had bij het URL, door al die veranderingen, heb ik zelfs twee externe sollicitaties gedaan. Een sollicitatie was bij de DCMR, Milieudienst Rijnmond, een open sollicitatie waarop ik geen reactie kreeg. De andere sollicitatie,bij de Provinciale Staten in Den Haag, heb ik zelfs een sollicitatiegesprek gehad. Zij vonden dat mijn motivatie (het milieu verbeteren) niet paste bij de banen die ze daar hadden (het in kaart brengen van vervuiling), ik was te ambitieus. Ik vond dat ze daarin gelijk hadden en zag wel dat voor mijn ideeën in die tijd er eigenlijk geen banen waren. Ik had beter bij Greenpace kunnen solliciteren 😉.

Door de zelfstandigheid die ik gekregen had, direct werken onder sectieleider Frits, en de belangstelling en waardering voor mijn werk uit de voorgrond groep, kreeg ik het echter weer steeds meer naar mijn zin. In wezen was het een "promotie" geweest, omdat er een "bestuurslaag" tussen uit gevallen was, Het rapporten schrijven vond ik steeds leuker en ook het presenteren van de uitkomsten van het werk en het geven van lezingen voor groter publiek.Verder had Frits me in 1977 meegenomen op mijn eerste buitenlandse zakenreis voor twee dagen, naar ons zusterlaboratorium in Port Sunlight in de buurt van Liverpool. We vlogen van Zestienhoven met een tweemotorig propeller vliegtuig naar Manchester. Het was de tweede keer dat ik vloog. Het regende en ik zag bij het warmdraaien van de motoren druppels olie op het platform vallen. Ik vond dat maar eng, vliegen was (toen) nog een avontuur. Het werd een leuk werkbezoek en we zijn nog bij Nederlandse collega's die in Engeland werkten, het echtpaar Lucassen, thuis geweest om te lunchen. Ik vond alles zo leuk. Ik dacht dus niet meer aan ander werk zoeken, ik had het helemaal naar mijn zin in mijn uitgebreide functie.

 Omdat ik meer in de schijnwerpers kwam te staan, begon mijn werk en werkwijze ook op te vallen bij Hans B., de directeur van de groep Wasmiddelen. Begin 1982 vroeg hij mij eens langs te komen voor een gesprek. Hij vertelde me, dat hij het werk dat ik voor zijn groep deed erg waardeerde en vroeg me of ik dat werk wilde voortzetten in zijn groep. Ik wilde er even over nadenken, voorzichtig als ik was. Ik heb toen mijn vader om advies gevraagd. Pa zei dat ik het moest doen. Twee weken na zijn overlijden trad ik in dienst van de groep Wasmiddelen. Bij mijn afscheid van de sectie kreeg ik, samen met anderen die (bijna) tegelijkertijd afscheid namen van de groep, onderstaand leuk aandenken ...

Samen met collega Freek R. sta ik op het station, terwijl de sectietrein, met onze dan oud-collega's, verder rijdt ...

Jammer dat Pa nooit geweten heeft hoe succesvol die verandering is geweest. Want uiteindelijk was die verandering een opmaat tot een wetenschappelijke promotie. Wat zou hij daar trots op zijn geweest ... én wat had ik dat graag mét hem gedeeld. Gelukkig heb ik dat wel met Ma kunnen vieren. Zij hebben mij op het goede spoor gezet ... En Diny heeft mij altijd "van huis uit" gesteund om er veel (vrije) tijd in te mogen steken. Wellicht meer dan haar lief was ...