1975, ons gezinnetje ontwikkelt zich verder ...

 Toen ik aan deze post begon, las ik de vorige nog even door en het viel me op dat er één van mijn lievelingsfoto's van Diny met Dennis uit 1974 ontbrak. Daarom plak ik die foto nu in, als startfoto hoe "dreumes" Dennis 1975 inging.

Bij deze foto moet ik altijd een traantje wegpinken ... hoe lief en teder kan een moeder naar haar zoon kijken?!

Het in de vorige posts geschetste levensritme van ons gezin zette zich in dit jaar voort. Daarom zal ik op eenzelfde manier verslag doen van het reilen en zeilen in ons gezin.

In de lente van 1975 hebben we als gezin (minstens) drie uitstapjes gemaakt. Dat wil zeggen, van drie uitstapjes zijn er foto's bewaard gebleven. Het eerste uitstapje was naar diergaarde Blijdorp.

Moeder en dochter aan het ringen in de speeltuin

Verrassend hoe ontspannen Diana op het ezeltje zit

Dennis is niet bang bij de geiten

Ons liefste huisdier

Vervolgens zijn we naar de Efteling geweest. Daarvan weet ik me te herinneren dat de reis er naar toe best heftig was; bus, trein met overstap, bus. We waren immers op het openbaar vervoer aangewezen en er was nog steeds een wandelwagen nodig voor Dennis van anderhalf jaar.

Door filevorming kwam Diana's stuurkunst niet tot zijn recht

En tot slot zijn we een dagje naar het strand van Hoek van Holland geweest. Dat was echt een stralende dag, zoals op onderstaande foto's te zien is.

Zo had een ieder zijn eigen vermaak

Lekker geconcentreerd bezig

Ook hier is concentratie nodig

Een stukje appel voor de dorst

Ook waren er in de lente van 1975 twee feestjes in verband met een huwelijk. Zwager Leen trouwde zijn Gabriëlle en daar waren we natuurlijk van de partij ...

Voor het stadhuis ... waarschijnlijk was dit de eerste keer dat Diana "bewust" een huwelijksvoltrekking bijwoonde

... en mijn schoonouders vierden hun 40-jarige huwelijksfeest.

Mijn schoonouders met hun oudste dochter bij het diner

Voor een aantal kleinkinderen was het "spelen" en bijpraten minstens zo belangrijk

Vlak voordat wij de grote vakantie bij tante Elisa in België gingen vieren, hadden we twee weken een hond te logeren. Het was Bobby, de hond van Zus en Zwager. Zij gingen met het gezin op vakantie naar Duitsland en konden de hond niet meenemen. Bobby was een lieve hond, die kinderen gewend was. Zus en zwager hadden immers twee kinderen van dezelfde leeftijd als Diana en Dennis. En zo kon Dennis ook gelijk eens wennen aan een hond in huis.

Diana doet Dennis voor hoe hij Bobby zachtjes moet aaien

De zomervakantie. Zoals reeds aangekondigd, brachten wij de zomervakantie door op het voor Diny en mij vertrouwde adres in België, bij Tante Elisa. Daartoe huurden we een auto, ik denk dat het een Fiat 125 of 128 geweest is. Dat was tenminste het favoriete automerk van ons in die tijd. Het dorpje Chêne was een boerengehucht in de Ardennen, waarbij onderstaande foto een mooie kijk geeft op het huis van tante Elisa.

De mesthoop op de voorgrond illustreert duidelijk het landelijke karakter van het dorp

Ik heb al diverse keren over Tante Elisa en Chêne verhaald en het zal niet de laatste keer zijn. Het plaatsje was ons zo dierbaar, dat Diny en ik ons daar zelfs hebben verloofd. Diana en Dennis waren er nog nooit geweest. De gedachte alleen al, dat we nu met onze kinderen er naar toe gingen, was kicken ...

Ook vonden we het heel erg leuk om onze kinderen aan tante Elisa te laten zien. Helaas is onderstaande foto zwaar onderbelicht, maar het laat wel zien hoe fijn we het bij Tante Elisa hadden.

Voor het huis, links om de hoek van het huis op de foto hierboven, maakte ik deze foto

Zoals gezegd, het dorpje was een boerengehucht, maar er was wel een doorgaande weg die voor kleine kinderen gevaarlijk kon zijn. Maar sinds kort had Tante Elisa een afgesloten tuin waar het heerlijk spelen voor de kinderen was en voor ons allen om te ontspannen.

Het was veilig spelen in de afgesloten tuin van Tante Elisa

En Tante Elisa leerde Diana ook welke bessen eetbaar waren om ze te kunnen plukken ...

Ook verkenden we de omgeving, waarbij we onze kinderen leuke dingen lieten zien en beleven. Wat moet dat toen een goed gevoel geweest zijn, om óns fijne gevoel over dit dorpje en deze streek aan onze kinderen door te geven!

Zo gingen we zwemmen in het meer bij de grotere plaats Neufchâteau ...

... bezochten we het imposante oorlogsmonument de Mardasson in Bastogne waar vanaf je een mooi uitzicht hebt over de omgeving ...

... en reden we naar Echternach (Luxemburg), waar het stadje niet zo interessant was voor de kinderen, maar een speeltuin aan de rand van de stad wel.

In een speeltuin bij Echternach stond dit leuke treintje.

Aan deze leuke vakantie kwam een eind, maar drie jaar later gingen we op herhaling, waarbij we in de Paasvakantie van 1978 Chêne gezien hebben zoals we het nog nooit hadden gezien; nog ongeveer vijf posts geduld alsjeblieft.

Een maand later heb ik met Zwager Leen een bijzondere reis gemaakt, waar ik in de volgende post over zal verhalen.

In het najaar gingen we op visite bij Tante Lies en Ome Joris. Zij waren al een tijdje geleden verhuisd naar Capelle aan den IJssel, maar hun nieuwe appartement hadden wij nog nooit gezien. Het was een mooie woning en zeker het uitzicht vanaf de tiende etage was indrukwekkend. Bij dat gezellige bezoek is de volgende foto van Diana met Ome Joris gemaakt.

Diana zit ontspannen tegen Ome Joris aan.
Een foto met historische elementen: de draagbare radio en roken in gezelschap ...

Eén van de Kerstdagen vierden we samen met en bij het gezin van Zus en Zwager, die niet zo ver van ons afwoonden. Daar zijn de volgende foto's van bewaard gebleven.

Dennis met zijn nichtje Laura onder de kerstboom.

Aan het rijk-gevulde kerstdiner..

Hoe kan ik deze post beter eindigen dan met de zelfgemaakte Kerst- en Nieuwjaarskaart, die we als gezin eind 1975 rond gestuurd hebben ...

1974: een "normaal" jaar ... huisje-boompje-beestje!

Wanneer ik op mijn levensloop terugkijk, is er in het tijdvak 1966-1973 ontzettend veel gebeurd. In 1966 werd ik verliefd op mijn latere vrouw Diny; in 1967 slaagde ik voor mijn HBS-diploma, ging ik werken én tegelijkertijd vier jaar studeren aan de avondschool; in 1968 overleed Diny's zus Sjaan, ofwel Diana's moeder; 1971 was het jaar van militaire dienst, de ontdekking van mijn moeders hartafwijking en het jaar dat Diny en ik trouwden; in 1972 woonden Diny en ik in bij mijn ouders én kregen wij een huis dat ingericht moest worden, terwijl ik nog steeds diende voor het Vaderland en 1973 was het jaar van de "wonderbaarlijke wederopstanding" van mijn moeder, het jaar dat we zelfstandig gingen wonen én we tevens twee kinderen kregen ... Al deze gebeurtenissen heb ik beschreven in de voorgaande posts van deze blog.

Het jaar 1974 werd voor "ons", Diny en mij, een rustig en "normaal" jaar ... huisje, boompje, beestje! Maar gold dat voor iedereen in ons gezin? Met name voor Diana was dat zeker niet het geval. Voor haar was het wennen en vooral "oppassen", zoals ze het veel later aan mij omschreef: ze wilde niet opnieuw "weggestuurd" worden en wilde vooral niets "fout" doen. Alsof dát de reden was geweest van haar vertrek uit de pleeggezinnen, waarin zij de jaren daarvoor gewoond had. Diny en ik waren daar helemaal niet mee bezig. Wij vroegen ons af hoelang Diana bij ons zou mógen blijven. Want, wat als Diana's vader een vrouw zou tegenkomen met wie hij weer een gezin zou willen stichten, zou Diana dan bij ons mógen of willen blijven? Dát hebben wij ons zeker afgevraagd, maar hebben daar nooit consequenties aan verbonden. We hadden nu twee kinderen en het gezin was "nu" voor ons compleet. Mocht dat anders lopen, dan zouden we dat "dan" wel weer zien .... dát was onze insteek.

Inderdaad, voor Diana werd het geen "normaal" jaar. Het werd wennen, alles was weer nieuw. Nieuwe school, nieuwe buurt, nieuwe vriendinnen, een broertje erbij wat ongetwijfeld verminderde aandacht voor haar betekende. Een nieuwe opa en oma en nieuwe nichtjes .... best wel grote veranderingen voor een kind van zeven jaar!

Het is op dit punt in deze post nuttig om de verhoudingen in ons gezin en ons leefritme te beschrijven. Ofwel, hoe zag onze week, maand, kwartaal, jaar eruit. Dat was best wel anders dan nu, vijftig jaar later. We waren, denk ik, een typisch gezin uit het begin van de jaren zeventig van de vorige eeuw. De man werkte, de vrouw bleef thuis om voor het gezin te zorgen. We hadden in het begin geen telefoon en ook geen auto, de eerste auto kochten we pas drie jaar later. Dus als gezin deden we alles lopend of met het openbaarvervoer ...

Het jonge gezin aan de wandel, vaders aan de andere kant van het fototoestel

... en af en toe huurden we een auto om op vakantie te gaan. Diny had het natuurlijk druk met het huishouden, met de verzorging van Dennis en de aandacht voor Diana. Eens in de week ging ze naar de gymnastiekvereniging, dat was haar voornaamste hobby. Ik werkte vijf dagen in de week, ging eens in de week met collega's na het werk hardlopen en mijn belangrijkste hobby was fotograferen, inclusief het afdrukken van foto's. De weekenden waren gereserveerd voor familiebezoek en, in dit eerste jaar op ons eigen stekkie, meestal het ontvangen van vrienden. Onze belangrijkste vrienden waren de eerder genoemde Ria en Kees waar we regelmatig een avondje me gingen kaarten.

Op één van de kaartavondjes opent Kees een fles "champagne", Diny zet zich schrap ...

Onder de familie die ons het meest bezochten, waren een broer en aanstaande schoonzus van Diny's kant, Leen en Gabriëlle, de belangrijkste. De zondagen waren gereserveerd om naar onze ouders te gaan, de ene zondag naar Diny's ouders en de andere zondag naar mijn ouders.

Op bezoek bij mijn ouders in de Aalscholverlaan ... 

Dat was dan ook de belangrijkste ontmoetingsplaats van de wederzijdse broers en zussen met aanhang. Deze gewoonte, om de zondagen te besteden aan het bezoek van de ouders, bestond al zeker een paar generaties, iets wat tegenwoordig in onbruik is geraakt. Natuurlijk waren er ook op de viering van verjaardagen en hoogtijdagen (zoals Sinterklaas, Kerst en Oudejaarsavond) gelegenheid om familie te ontmoeten. De korte schoolvakanties werden meestal gebruikt om met het gezin "leuke dingen" te doen, de langere schoolvakantie om met het gezin er op uit te trekken. De bovenstaande beschrijving is zeker gedurende de eerste jaren van ons gezin de "structuur" geweest van ons doen en laten.

Terugkomend op Diana en wat nieuw voor haar was, dat waren ook de zondagen dat we mijn ouders bezochten. Daar waren dan meestal ook Zus en Zwager en hun twee kinderen, Desirée en Laura. Laura was een jaar ouder dan Dennis, terwijl Desirée en Diana maar twee jaar scheelden. In het begin was het een beetje aftasten tussen de laatste twee, maar al spoedig konden ze het goed met elkaar vinden.

Desirée en Diana konden het al snel goed met elkaar vinden

Voor Diana was een hele belangrijke gebeurtenis in dit jaar het schoolkorfbal toernooi op Koninginnedag. Zij vond het spelletje erg leuk, maar kwam minder aan spelen toe door een al te fanatieke leraar, die winnen belangrijker vond dan meedoen. En omdat een van onze buren, Marrie, scheidsrechter was op dat toernooi én ook nog actief bestuurslid van de korfbalvereniging "Spirit", werd Diana al snel lid van die vereniging. Dat bleek een gouden greep, want Diana ging voortaan op steenworpafstand van huis elke week trainen en wedstrijden spelen. Ze heeft meer dan twintig jaar met veel plezier deze sport beoefend.

Diana doet een scoringspoging op het korfbaltoernooi

Zomervakantie. Op één van de kaartavondjes met Ria en Kees, besloten we om onze zomervakantie gezamenlijk door te gaan brengen. We gingen met de beide gezinnen naar Hoenderloo en hadden daar een huisje gehuurd op een recreatiepark. De vraag was alleen hoe daar te komen. Ria en Kees hadden drie kinderen en dus waren we met negen personen. En er moest ook nog de nodige bagage mee ... Zwager Koos, nooit te beroerd om hulp te bieden, bracht ons in een geleend volkswagenbusje en kwam ons twee weken later weer ophalen. Jolanda, de oudste dochter van Ria en Kees, was een jaar jonger dan Diana. Maar tijdens de vakantie bleek, dat er niet echt een klik was tussen hen. Hoewel we ons best vermaakt hebben, denk ik dat trouwens dat niemand de vakantie een daverend succes vond. We waren gewoon met te veel mensen met verschillende wensen in een te klein huisje. En zonder vervoer ter plaatse was het niet veel meer dan in en rond het huisje je vermaak proberen te vinden, met wandelen, midgetgolf, het zwembad en wat dies meer zij. Hieronder wat foto's die onze activiteiten illustreren ...

Diny en Dennis (net) wakker na een middagslaapje ...

De sfeer bij het huisje ...

Verkoeling zoeken bij het huisje.
Vlnr: Keesje, Cindy, Diana en Jolanda

Kegelen op het recreactiepark ... met Kees, Jolanda, Diana en Ria en wat toeschouwers

Is het spannend, Diana?

Midgetgolf op het recreatiepark ...

Behoedzaam glij ik met Dennis naar beneden ...

Het was een goede les om voortaan alleen met het gezin op vakantie te gaan en wellicht op de vakantiebestemming familie of vrienden op te zoeken. Dat is tenminste de formule die we later vaak met succes hebben toegepast.

Na de grote vakantie werd Diana's verjaardag thuis gevierd. Als ik zo naar de "taart" kijk, vermoed ik dat op het fotomoment het de tweede keer was dat er kaarsjes uitgeblazen werden op die dag.

Diana blaast op haar verjaardag de acht kaarsjes uit ...

Hoe dan ook, we hadden een huis vol visite en erg leuk was dat ook twee Oma's van Diana op onderstaande foto staan, want Oma R. (midden) is niet zo vaak bij ons thuis geweest.

De twee Oma's R. vierden beiden Diana's verjaardag mee. Ook Tante Gabriëlle was present;
Diny kijkt uiterst rechts of ik de foto goed neem ...

Diana's vader en Leen maken van Diana's verjaardag gebruik om een potje Mastermind te spelen, een populair spel uit die tijd. Diana kijkt toe of er niet gemeen gespeeld wordt.

Diana kijkt of vader Tom en Ome Leen niet vals spelen ...

Aan de hand van de plakboeken en dia's van 1974 blijkt verder, dat we best wel aardig wat activiteiten hebben gedaan: we zijn o.a. naar het circus en dierentuin geweest, maar dat was "dichtbij". We zijn ook naar de Flevohof (Biddinghuizen, Flevoland) geweest met het openbaarvervoer en dat was best een reis, met trein en bus, wanneer je ook een wandelwagen bij je hebt. Mijn schoonmama was er ook gezellig bij. Van het Flevohof-uitje zijn onderstaande foto's bewaard van gebleven.

Schoonmama, Diny en Dennis tijdens een rustmoment op de Flevohof

Papier hier! Dank je wel, Diana ...

Op mijn werk was voor de kinderen van het personeel ieder jaar een Sinterklaasviering. In onze grote aula met 400 zitplaatsen, werd dan een leuk kinderprogramma opgevoerd, waarbij op het eind de kinderen Sinterklaas een handje mochten geven en dan een cadeautje kregen. Dennis was in 1974 nog te klein, maar Diana voldeed wel aan de eisen.

Na afloop van het feestje handje schudden met Sinterklaas ...

Wellicht ook nog leuk te vermelden is, dat Diana in dit jaar het borduren "uitgevonden' heeft. Een hobby die ze lang volgehouden heeft en later omgezet is in andere creatieve hobbies. En bij deze vermelding hoort zeker deze leuke foto van haar.

Diana aan het handwerken, een begin van andere creatieve hobbies ...

Tot slot ... Diny en ik waren eind van dit jaar erg gelukkig met ons gezinnetje. En ik denk dat Diana aan het eind van 1974 ook wel het gevoel gehad moet hebben gehad, dat haar aanwezigheid bij ons zeer gewenst was. Ze was ons  Pappa en Mamma gaan noemen en draaide lekker mee in ons gezin. Het was een jaar van "een kalm, burgerlijk en ongestoord leventje van mensen die vasthouden aan de dagelijkse rituelen en zich op een voorspelbare wijze gedragen", ook wel aangeduid met een "huisje, boompje, beestje" gevoel. En zo zag aan het eind van dat jaar dit "burgerlijke gezinnetje" er ongeveer uit ...

... een typisch gezin uit het midden van de jaren zeventig van de vorige eeuw?!

Tweede helft 1973: Bevallen!!

Na een heerlijke rustige zomer was het dan zover. Een week of wat voor het begin van het nieuwe schooljaar was de eerste "geplande" bevalling: Diana kwam bij ons wonen. Natuurlijk was het in het begin nog onwennig. Wij kregen de verantwoordelijkheid voor een kind van zeven jaar. En Diana moest voor de vijfde keer in vijf jaar een nieuwe start maken. Nieuwe opvoeders/ouders, nieuwe school, nieuwe vriendjes/vriendinnetjes maken, een nieuwe Opa&Oma en nieuwe nichtjes erbij. Vooral het begin van het nieuwe schooljaar was vreemd voor haar, als enige nieuwe leerling in de tweede klas van de basisschool. Gelukkig bleven sommige dingen wel het zelfde, zoals het vertrouwde plekje bij Oma en Opa in de Slachthuislaan, waar veel familieleden in de weekends samenkwamen.

Vingerverven op het vertrouwde adres in de Slachthuislaan bij Opa en Oma

Maar van onze kant wende het best snel. En wij deden onze best om het Diana naar haar zin te maken.  Ze kreeg haar eigen kamertje en ging naar de Van Hasseltschool, een paar honderd meter bij ons vandaan. Diana kreeg al gauw een vriendinnetje die in het appartementenblok tegenover ons woonde.

School- en buurtvriendinnetje Jolanda

Het duurde best wel lang voordat onze eerste boreling zich aankondigde. Het was begin november verwacht, maar het duurde en duurde maar ... En toen we eigenlijk dachten dat het nog een eeuwigheid zou gaan duren, kondigde "het" zich aan. We hadden op zondag visite gehad en toen die weg was had Diny in de gaten dat het niet lang meer zou duren. We bleven een soort van "waakzaam op", om in de ochtend de kraamzorg te waarschuwen. De kraamverzorgster, zuster Broek, was er het eerste. Een hele lieve rustige vrouw die ons op ons gemak stelde. Verloskundige mevrouw Mostert kwam later. Ze was toen al een begrip in Vlaardingen, maar had het niet voorzien op zenuwachtige aanstaande vaders, dus ik werd al gauw "weggestuurd". Tja, toen ging dat nog zo en ik had er niks tegen in te brengen, als ik dat al durfde ... het was echt een persoon waar je niet om heen kon. De bevalling was zeker niet makkelijk, het kindje wilde niet echt komen. Het werd even spannend en ik werd gesommeerd het ziekenhuis te bellen voor een ambulance. Aangezien we zelf nog geen telefoon hadden (kunnen jullie je dat, anno 2021, nog voorstellen?!) ging ik bij de buren vragen of ik mocht bellen. Maar toen ik daar aanbelde, werd ik al terug geroepen. Want met een laatste krachtinspanning van Diny en veel "geweld" van vroedvrouw Mostert was het toch nog gelukt ... het bleek een jongetje te zijn, en zijn naam was ...

Het zelfgemaakte geboortekaartje
... achteraf gezien raar dat we er niet "en broertje" bij durfden te zetten ...

De bevalling was niet gemakkelijk gegaan, dat was duidelijk te zien aan het ontzettende scheve punthoofd van Dennis vlak na de geboorte. En dat punthoofd hield nog dagen aan.

Een "onderonsje", vlak na de geboorte.
Het "punthoofd" van Dennis is nog goed te zien.

Maar we hadden een enorme steun aan zuster Broek, een ontzettend aardige, lieve zuster die Diny en Dennis goed verzorgde en een steun was in de eerste tien dagen.

Zuster Broek was onze steun en toeverlaat in de eerste dagen ...

Toen Diana thuis kwam, bleek dat de geboorte van Dennis voor haar geen verrassing meer was. Ze had het al via een schoolvriendinnetje gehoord en dát vond ze helemaal niet leuk. Maar natuurlijk was ze wel blij en vond ze het interessant dat ze er een broertje bij had.

Diana en Diny vonden het wel leuk, maar "vaders" was zo te zien nog erg beduusd ...

Dennis was geboren in een sneeuwstorm en toen moeder en kind 's middags moesten rusten, hebben Diana en ik samen de sneeuw buiten verkend.

Even naar buiten om de sneeuw te verkennen

En 's avonds kwam het eerste deel van de familie, waaronder de wederzijdse grootouders, naar ons toe "glijden" om de nieuwe aanwinst te bewonderen ... 

Diana vond het wel leuk en spannend, dit was de eerste keer dat er een kindje bij "haar thuis" geboren was. En er was nog veel te leren, en dat doe je door "af te kijken" ...

Hoe moet een baby gewassen worden?

En hoe geef ik een baby de fles?

... dat wil Oma Rademaker wel even voordoen ...

Zo, nou wil ik wel proberen of ik die fles kan geven, dat lijkt me niet zo moeilijk ...

"zo, dat gaat me goed af!"

Een maand later was het Kerstmis en in die sfeer is onderstaande foto genomen.

Een trotse moeder showt haar zoon onder de kerstboom

Diny en ik waren het jaar samen begonnen, maar we gingen we met een "compleet gezin" het nieuwe jaar in ... onze "Koningswens" was nu al vervuld!

De kerstkaartjes maakte ik zelf door foto's van een tekening af te drukken ...
... de eerste PC's kwamen pas 15 jaar later op de markt!

Eerste kwartaal 1973: In verwachting!!!

Waar waren we gebleven? Zo begon Geert Mak, mijn grote held en voorbeeld, steevast de volgende aflevering van zijn televisieprogramma "In Europa". Geert Mak weet geschiedenis op een verantwoorde manier populair te maken voor een breed publiek door het schrijven van boeken en het maken van televisie-uitzendingen. Hoewel ik niet in zijn schaduw kan staan, probeer ik het op een zelfde manier te doen. Mijn Blog haalt natuurlijk bij lange na niet zijn niveau en mijn publiek zal niet veel meer dan een handje vol mensen blijven. Maar ik heb er lol in en wie weet stimuleert het mensen om zich eens wat meer in (zijn of haar) geschiedenis te verdiepen. Want .... "wie de ogen sluit voor het verleden, is blind voor de toekomst".

Dus ... waar waren we gebleven? De laatste drie posts ben ik namelijk van mijn tijdlijn afgeweken en heb ik teruggekeken in de tijd door drie posts te wijden aan mijn voorouders en de tijd waarin zij leefden. De laatste post van mijn tijdlijn was getiteld "Mijn ouders 2" en ging over wat mijn ouders meegemaakt hadden in het tijdvak 1960 - 1973. De inhoud van de laatste posts van mijn tijdlijn kort is samengevat: Diny en ik zijn getrouwd (1971), we hebben ons huis in Vlaardingen ingericht maar wonen er nog niet (half 1972), ik heb mijn militaire dienstplicht erop zitten en werk weer bij Unilever (eind 1972), mijn moeder heeft met succes een zware openhartoperatie ondergaan (maart 1973) en we zijn daarom "thuis" niet meer nodig als ondersteuning van mijn ouders. We pakken de tijdlijn weer op in het eerste kwartaal 1973.

En toen, min of meer "ineens", waren Diny en ik twee keer "in verwachting". Achteraf heb ik vaak gezegd dat we in verwachting waren van onze "tweeling". Wat was het geval ... ?

Ik heb al eerder verhaald over een speciaal nichtje, maar haar naam heb ik tot nu toe niet genoemd: Diana. De belangrijkste gebeurtenis in haar leven was het tragische overlijden van haar moeder Sjaan, link, Diana was toen nog maar net twee jaar.

Eén van de leukste foto's van Diana met haar moeder Sjaan (1968)

Het eerste half jaar na het overlijden van Sjaan werd Diana opgevangen door mijn schoonouders in de Slachthuislaan. Daar woonden op dat moment nog zeven (bijna) volwassen kinderen.  Zo kreeg Diana tegelijkertijd aardig wat tantes en ooms om zich heen, die zich om haar bekommerden. Lief en leuk, maar dat was geen ideale situatie om als kind op te groeien met zoveel "opvoeders" om zich heen. Daarom vertrok Diana in de zomer van 1969, bij de aanvang van een nieuw schooljaar, naar het oosten van het land om bij het gezin van een broer en schoonzus van vaderskant te gaan wonen, Leo en Leida.

Diana (midden) met haar "broertje en zusje" Gerard en Leonora uit haar eerste pleeggezin (1970)

Ze werd daar vaak door de Schiedamse familie opgezocht, ook door Diny en mij, maar ze kwam ook regelmatig naar Schiedam. Maar na drie jaar, zomer 1972, kwam aan die opvang een einde en keerde Diana terug naar Schiedam. Ze ging toen in het gezin van de oudste zus en zwager van Sjaan wonen, Riet en Piet.

Diana viert haar zesde verjaardag weer in Schiedam (1972)
in het pleeggezin van de oudste zus van Sjaan, Riet.

Na een half jaar kwamen er spanningen in dat gezin en moest er opnieuw ander gezinsopvang voor Diana gezocht worden. Er werd een familieberaad georganiseerd, waarbij Diny's ouders, Diana's vader en alle getrouwde broers en zussen (met partners) van Diny uitgenodigd werden.

Vóór het familieberaad had Diny aan mij te kennen gegeven dat ze Diana graag op wilde vangen en niet zomaar voor even, maar echt zolang het mogelijk en/of wenselijk was. Ik stemde er gelijk mee in, wetende dat Diny dat echt vanuit haar hart deed. Natuurlijk deden we het primair voor Diana, maar Sjaan was immers ook de lievelingszus van Diny geweest. Er waren wel twee zaken die tegen ons als opvanggezin pleitten. We konden Diana niet direct opvangen, omdat we nog inwonend waren bij mijn ouders (vanwege de de hulp die mijn ouders nodig hadden) én wij hadden totaal geen enkele ervaring met het opvoeden van kinderen. Wel sprak, naar ons inziens, in ons voordeel, dat Diny vanuit haar vorige werk ruime ervaring had met de verzorging van kinderen van de leeftijd die Diana op dat moment had. Wij besloten het familieraad afwachtend in te gaan en pas onze optie op tafel te leggen wanneer er geen andere oplossing voor de opvang van Diana naar voren kwam.

Diny tussen de kinderen van het artsengezin, die zij verzorgde (foto mei 1968)

Het familieberaad vond plaats ten huize van het gezin van de een-na-oudste zus van Diny. Toen er geen oplossing voor de opvang van Diana naar voren kwam, werd er geopperd dat ze "dan maar naar een kindertehuis" zou moeten. Mijn schoonvader reageerde hier furieus op met: "dat nooit" ... en er was tumult! Toen de aanwezigen weer wat bedaard waren, kwamen wij met ons voorstel naar voren. In ons voorstel benadrukten we dat we Diana niet op dit moment konden opvangen, waarschijnlijk later in het jaar. maar dat wel het wel heel graag zouden willen. Toen bood de op een-na-oudste zus en zwager van Sjaan, Martha en Rinus, aan om Diana in die tussentijd in hun gezin op te vangen. Omdat iedereen zich in deze oplossing kon vinden, waren wij vanaf dat moment "in verwachting" van ons eerste kind: Diana. Goed, een pleegkind, maar het gevoel werd al snel anders.

Foto van Diana met neefje Marcel en nichtjes Jolanda en Jenny,
ten tijde dat Diana bij het gezin van Martha en Rinus woonde (1973)

Wanneer het familieberaad precies plaatsvond weet ik niet meer, maar het zal waarschijnlijk eind januari 1973 geweest zijn. Ruim een maand later merkte Diny dat ze zwanger was. De eerste datum voor de bevalling die vastgesteld werd, was eind oktober/begin november. Het werd uiteindelijk drie weken later. Hoe dan ook, vanaf dat moment waren we dus in verwachting van twee kinderen.

Diny, in verwachting van twee kinderen, met Diana
vastgelegd in haar ouderlijkhuis aan de Slachthuislaan

Inmiddels was mijn moeder geopereerd en haar herstel ging voorspoedig. Haar conditie ging met sprongen vooruit, maar de dokter adviseerde om te verhuizen, zodat Ma geen trappen meer hoefde te lopen. Twee maanden later (mei 1973) verhuisden Ma en Pa naar de Aalscholverlaan in Vlaardingen. Op hetzelfde moment konden Diny en ik "eindelijk" ons appartement in Vlaardingen gaan bewonen. Ons optrekje had een jaar op ons staan wachten, het was alleen maar gebruikt om wat vrienden en familie te ontvangen. Ma was voldoende opgeknapt en Ma en Pa hadden onze hulp niet meer nodig. Voor hen, maar ook voor ons, begon een nieuwe fase in ons leven. Er werd besloten dat Diana haar schooljaar af zou maken bij het opvanggezin van Martha en Rinus en dat ze tegen het begin van het nieuwe schooljaar bij ons zou komen wonen

Die zomer zijn we maar kort op vakantie geweest. We zijn begin juli twee weken met een huurauto naar ons vertrouwde vakantiedorp Chêne in België geweest, gelogeerd bij Tante Elisa. We hebben een paar geliefde plaatsjes van ons bezocht, zoals La Roche en Ardenne, Esch-sur-Sûre, Bastogne, Bouillon en Florenville. In Esch-sur-Sûre heb ik onderstaande foto van Diny gemaakt, toen we even lekker in de natuur aan het verpozen waren.

Even relaxen in de natuur bij Esch-sur-Sûre ...

Op vakantie hebben we ons niet al te druk gemaakt. Zoals op de foto te zien is, was Diny best wel "flink zwanger". Ze was maar klein van stuk en ik een "lange", zoals Diny's zus Wil het zo plastisch voor onze verkering had uitgedrukt. We hadden meer behoefte aan rust en na de vakantie "thuis" eens te wennen aan ons huis waar we eigenlijk nog niet in gewoond hadden.

Diny, flink zwanger, geportretteerd met Moeder Jans ...

En zo hadden we een rustige zomer(vakantie), waarbij we in verwachting waren van twee kinderen: Diana, die voor het begin van het nieuwe schooljaar zou komen, en "Barbara of Dennis", die we begin november verwachtte. Tja, het geslacht van ongeboren babies werd toen nog niet bepaald. Al met al was het best wel spannend hoe alles zou gaan lopen met onze twee kinderen op komst. Moeder Jans, zie foto boven, zag het allemaal wel zitten. Ik had al een goede relatie met haar en die zou alleen nog maar beter worden. Met flauwe schoonmoedermoppen hoef je bij mij dan ook niet aan te komen ...